在《PONS词典》中的词汇
pran·gen [praŋən] 动词 不及物动词 雅
1. prangen (auffällig angebracht sein):
| ich | prange | |
|---|---|---|
| du | prangst | |
| er/sie/es | prangt | |
| wir | prangen | |
| ihr | prangt | |
| sie | prangen |
| ich | prangte | |
|---|---|---|
| du | prangtest | |
| er/sie/es | prangte | |
| wir | prangten | |
| ihr | prangtet | |
| sie | prangten |
| ich | habe | geprangt | |
|---|---|---|---|
| du | hast | geprangt | |
| er/sie/es | hat | geprangt | |
| wir | haben | geprangt | |
| ihr | habt | geprangt | |
| sie | haben | geprangt |
| ich | hatte | geprangt | |
|---|---|---|---|
| du | hattest | geprangt | |
| er/sie/es | hatte | geprangt | |
| wir | hatten | geprangt | |
| ihr | hattet | geprangt | |
| sie | hatten | geprangt |
无例句可用
请尝试其他词条。